Að losna við hlaupasting
10.02.2010 - Ægir
Sennilega hafa allir fengið hlaupasting.
Flestir anda víst út á hlaupum þegar þeir stíga niður í hægri fótinn. Þegar maður byrjar útöndunina er lungað fullt af lofti og því þrýstist lifrin, sem er hægra megin í líkamanum, fastar niður við skellinn þegar stigið er í fótinn, og togar í þindina og veldur þannig verknum.
Eitt ráðið er því er að fylgjast með önduninni og anda frá sér þegar stigið er í vinstri fótinn.
This entry is filed under Hreyfing. And tagged with hlaup, hlaupastingur, trikk. You can follow any responses to this entry through RSS 2.0. You can leave a response, or trackback from your own site.
Þetta er reyndar bara ein kenning. Ástæða hlaupastings er ekki fullkomlega þekkt. Hef reynt að beita þessari aðferð en virkar ekki fyrir mig.
Hárrétt Árni, þetta fer örugglega mikið eftir einstaklingnum og hvernig verkurinn verður til hjá honum.
Ég fékk ábendingu um þetta frá aðila sem þetta svínvirkaði hjá – og er sjálfur ekki frá því að þetta hafi virkað á mig þegar ég prófaði.
Annars er tengill þarna á fjögur önnur ráð sem talið er að geti bjargað manni frá þessum fylgifisk hlaupa.
Hlauptu án skó, munt aldrei fá hlaupasting.
Ég prófaði þetta fyrir nokkrum árum og er alveg búinn að venja mig á þetta og ég hef ekki fengið hlaupasting síðan ég byrjaði á þessu
Um…. Þegar einstaklingur byrjar að hlaupa þá eykst súrefnisþörf beingrindarvöðva. Svar líkamans við því er að pumpa út fleiri erythrocytum úr miltanu til þess að mæta súrefnisþörfinni. Hlupastingurinn finnst þegar miltað dregst saman. End of story.
Takk fyrir þessa líffræðikennslu Sigrún
Er samt ekki alveg tilbúinn að sætta mig við að sagan endi þarna.
Eykst magn rauðra blóðkorna (erythrocytes) í miltanu eða stærð þess eitthvað þegar breytt er útönduninni – eða hefurðu einhverja hugmynd um af hverju það sé hægt að losa sig við stinginn með því að breyta henni?